Tartışmaya gerek yoktu: Benim romanlarım fantastiğe varacak denli korkunç, katillerim şeytani psikopatlar olacaktı. Öyle ya da böyle. Ama özellikle hangi katiller? Babalar elbette... Hep köken sorunları, uğursuz babalar. Aslında tüm bu kitaplar değiştirilmiş otobiyografiler. Bugünse korkudan ödü patlamış bir çocuğun gözleri önünde gerçekleşen gerçek, doğru hikâyeyi yazmaya çalışıyorum.Bu kitap benim nihai hesaplaşmam. Polisiye gerilim romanlarını sabırsızlıkta bekleyip heyecanla okuduğumuz Jean-Christophe Grangé bu kez kendi hikâyesini anlatıyor. Hiç tanımadığı ancak bir “korku hikâyesinin gölgesi” gibi varlığını hissettiren babasından başlayarak... Röportajlarında sık sık karşılaştığı “Böyle şeyler aklınıza nereden geliyor?” sorusuna cevabını Ben Şeytanın Oğluyum’la veren Grangé’nin çocukluğunun, gençliğinin ve yazarlığı seçmesinin samimi, yer yer tüyler ürpertici öyküsü...